نمیدونم تا حالا براتون پیش اومده که یک ساعت زندگیتون براتون مثل یک سال طول بکشه یا نه. اونهایی که تجربه این قضیه رو داشتن میدونن که زمان انتظار، یکی از اون ساعتهای کزایی و غیر قابل تحمله.

انتظار میتونه برای خیلی چیزها باشه. مثلاً انتظار فرج امام زمان، انتظار اعلام نتایج کنکور، انتظار برای تموم شدن عمل جراحی یکی از عزیزان، انتظار برای نشستن یه پرنده توی دام یه صیاد و ...

ولی بعضی وقتها این انتظار اگه یه کم با چاشنی عشق و دوست داشتن مخلوط بشه، یه قسمتهایی از اون شیرینه و یه جاهاییش خسته کننده. وقتی به تموم شدنش فکر میکنی، ذوق میکنی و تموم دنیا برات قشنگ میشه و وقتی به طول کشیدنش فکر میکنی، میگی ای کاش دوستش نداشتم تا بخوام این همه منتظرش بمونم.

به خاطر همین چیزاست که عشق همه چیزش قشنگه و همه جورش دوست داشتنی. به خاطر همین چیزاست که عاشق دوست داشتنم و حاضرم هیچی نداشته باشم و در عوض عاشق باشم.

آدمها برای عاشق شدن فرصت زیادی ندارن، مخصوصاً من که سایه چمدونهای بسته شدم همیشه کف اتاقم رو سیاه کرده. سیاه به رنگ ...